Centrum Kosmetolożki

Wypełniacze tkankowe m.in. pod postacią kwasu hialuronowego w obecnych czasach stanowią najczęściej stosowane zabiegi w gabinetach medycyny estetycznej, kosmetologii i dermatologii. Dzięki ich zastosowaniu można w stosunkowo mało inwazyjny sposób poprawić kontur twarzy oraz pozbyć się niedoskonałości skóry np. pod postacią ubytków. Czym są wypełniacze tkankowe oraz do jakich celów są stosowane? Podpowiadamy.

Wypełniacze tkankowe - charakterystyka

Czym są wypełniacze tkankowe?

Wypełniacze tkankowe (tzw. implanty) to substancje syntetyczne lub naturalne, które wykazują możliwość wypełniania ubytków skóry, a także poprawiania i modelowania konturów twarzy jak i reszty ciała. Preparaty te wykorzystuje się w zabiegach chirurgicznych, a także jako odrębną metodę odmładzania lub poprawy wyglądu skóry.

Wypełniacze tkankowe w ostatnich latach stały się bardzo popularne. Uznawane są jako remedium na zmarszczki mimiczne, głębokie bruzdy, powiększanie ust czy uwypuklanie okolic jarzmowych. Należy zaznaczyć, że niektóre wypełniacze wykorzystuje się do poprawy wyglądu blizn.

Najlepszy wypełniacz to taki, który nie wywołuje żadnej infekcji, stanów zapalnych, jest dobrze tolerowany przez organizm, przynosi długotrwałe rezultaty, a w razie potrzeby można go łatwo usunąć z organizmu. Przede wszystkim jednak nie powinien dawać żadnych skutków ubocznych.

Jak działają wypełniacze tkankowe?

Zasadniczym celem zabiegów z wykorzystaniem wypełniaczy tkankowych jest uzupełnienie lub też wypełnienie tkanki w miejscu ich podania. Podany preparat wypełnia skórę od wewnątrz likwidując jej niedoskonałości np. pod postacią zmarszczek. Ponadto, niektóre ich rodzaje aktywują syntezę jednego z głównych składników skóry – kolagenu. Dzięki temu efekty są jeszcze bardziej widoczne, a czas ich utrzymywania wydłuża się.

Rodzaje wypełniaczy tkankowych

Jednym z głównych czynników wprowadzających klasyfikację wypełniaczy tkankowych jest ich biodegradowalność. Mamy więc do czynienia z wypełniaczami biodegradowalnymi (nie trwałymi) oraz z wypełniaczami trwałymi (permanentnymi).

Inna klasyfikacja obejmuje wypełniacze naturalne i syntetyczne. Do pierwszej grupy należy własna tkanka tłuszczowa, kolagen, kwas hialuronowy oraz plasma gel (żel osocza), z kolei do drugiej – polimer kwasu mlekowego, żel poliakrylamidowy, dextran oraz artefill.

Sposoby wykonywania iniekcji wypełniaczami tkankowymi

Zabieg z wykorzystaniem wypełniaczy tkankowych powinien przebiegać z określoną techniką iniekcji, a także z odpowiednim doborem wypełniacza w stosunku do rodzaju zmarszczek i oczekiwanego efektu przez pacjenta.

Do najbardziej znanych iniekcji należy technika:

  • promieniowa (wachlarzowa);
  • wkłuć seryjnych;
  • naprzemienna (krzyżowa);
  • liniowa;
  • płaska (wsteczna).

1. Technika promieniowa (wachlarzowa).

Wykorzystuje się w celu powiększenia objętości dużych rozmiarów skóry. Jej wykonanie polega na wbiciu igły w skórę, następnie delikatnym, ale niecałkowitym wyciągnięciu igły i obróceniu ją pod innym kątem, aby ponownie wykonać wkłucie. Iniekcje wykonywane są w taki sposób, że przypominają wachlarz lub promienie, które wychodzą z jednego miejsca.

2. Technika wkłuć seryjnych.

Technikę wkłuć seryjnych wykorzystuje się do redukcji zmarszczek płytkich oraz znikomych ubytków skórnych. Wykonanie obejmuje serię zdecydowanych iniekcji na całej długości zmarszczki, gdzie podawany preparat łączy się pod skórą tworząc linię ciągłą.

3. Technika naprzemienna (krzyżowa).

Stosuje się ją szczególnie w zabiegach mających na celu modelowanie oraz powiększanie kości policzkowych. Zabieg polega na wykonaniu równoległych wkłuć w układzie góra-dół, a następnie w sposób prostopadły tworząc kształt kwadratu.

4. Technika liniowa.

Jej celem jest poprawa wyglądu zmarszczek średniogłębokich oraz tych powstających wokół czerwieni wargowej. Polega na wprowadzaniu igły pod kątem 30 stopni, podaniu wypełniacza oraz delikatnym wyciągnięciu igły ze skóry.

5. Technika płaska (wsteczna).

Polega na wykonaniu iniekcji pod zmarszczkę obejmującą niemalże całą jej długość. W trakcie iniekcji igła powoli się wysuwa. Dzięki tej technice podany preparat zostaje równomiernie rozłożony pod zmarszczką.

Bibliografia

  1.  Przylipiak A., Niczyporuk M., Galicka E., Donejko M., Głażewska E., Kakareko K., Przylipiak J., Podstawy Medycyny Estetycznej, Kresowa Agencja Wydawnicza KAW, Białystok 2014.
Polecane produkty:

Centrum Fizjoterapeuty