Naturalny kolagen na skórę

Liszajec zakaźny to infekcja skórna wywołana przez szczepy gronkowców lub paciorkowców. Jest więc chorobą o podłożu bakteryjnym, którą łatwo można się zarazić. W grupie ryzyka znajdują się głównie dzieci uczęszczające do żłobków oraz przedszkoli.

Liszajec zakaźny

Liszajec zakaźny

Liszajec zakaźny jest chorobą bakteryjną wywołaną przez gronkowca złocistego lub szczepy paciorkowców. Do zakażenia dochodzi na skutek bezpośredniego kontaktu z osobą chorą lub w wyniku styczności z jej przedmiotami (ręcznik, odzież, bielizna). Liszajec zakaźny należy różnicować ze zliszajowaceniem, ponieważ jego objawy w dużym stopniu przypominają te występujące w liszajcu zakaźnym.

Ponadto do rozwoju choroby może dojść na skutek występowania:

  • zaburzeń metabolicznych – niewydolność nerek, niewłaściwie kontrolowana cukrzyca;
  • zaburzeń hormonalnych – niedoczynność tarczycy;
  • niedoborów immunologicznych;
  • przyjmowania leków, które obniżają funkcje układu odpornościowego;
  • chorób i infekcji obejmujących inne narządy niż skóra – angina, zapalenie gardła;
  • niedoborów witaminowych- błędy dietetyczne, narkomania, alkoholizm, anoreksja, bulimia.
  • wiek – największa zachorowalność dotyczy dzieci w wieku przedszkolnym.

Do najważniejszych czynników ryzyka w liszajcu zakaźnym zalicza się:

  • bezpośredni lub pośredni kontakt z osobą chorą lub jej przedmiotami;
  • nieprawidłowo leczona cukrzyca;
  • nieodpowiednia suplementacja hormonalna w niedoczynności tarczycy;
  • błędy dietetyczne, długie odchudzanie, anoreksja, bulimia;
  • niewydolność wątroby oraz trzustki;
  • kamica pęcherzyka żółciowego.

Objawy

Liszajec zakaźny to powierzchowne zakażenie skóry, którego głównym objawem są ropne pęcherze o wiotkiej strukturze, które szybko ulegają uszkodzeniom i pękają. Obecna w nich wydzielina zasycha na skórze tworząc na jej powierzchni miękkie, miodowożółte strupy.

Zmiany najczęściej lokalizują się w okolicach nosa, ust oraz paznokci. Należy podkreślić, że choroba pojawia się nagle i trwa przez okres kilku lub kilkunastu dni. Zmiany ustępują bez pozostawienia blizn. Infekcja nie daje jednak dolegliwości ogólnych. Niekiedy może pojawić się powiększenie pobliskich węzłów chłonnych oraz kłębuszkowe zapalenie nerek.

Do głównych objawów liszajca zakaźnego należą:

  • żółte strupy – liczne zlewające się miodowożółte strupy, które cechują się wysoką zakaźnością;
  • drobne pęcherze – posiadają niewielkie rozmiary, nieprzekraczające kilku milimetrów;
  • zaczerwienienie skóry – powiązane jest ściśle z miejscem występowania pęcherzyków oraz miodowych strupków;
  • świąd skóry – nie występuje u każdego, zwykle posiada charakter umiarkowany. Mimo to stanowi czynnik, który powoduje rozprzestrzenianie się infekcji na obszar skóry zdrowej.

Liszajec zakaźny – leczenie

Kiedy pojawiają się pierwsze symptomy zwiastujące liszajec zakaźny należy udać się na wizytę lekarską do dermatologa. Mimo, że objawy choroby często ustępują samodzielnie warto podjąć leczenie, ze względu na to, że liszajec łatwo przenosi się na drugą osobę.

W przypadku kiedy nasilenie choroby jest umiarkowane jego leczenie jest miejscowe. Z kolei zmiany rozległe poddaje się terapii ogólnej.

Leczenie miejscowe polega na zastosowaniu maści, kremów lub aerozoli z antybiotykiem, które zaleca się stosować dwa razy dziennie przez okres 10-14 dni.

Ponadto stosuje się zawiesiny, lotiony oraz aerozole odkażające o właściwościach bakteriobójczych, które należy nakładać na chorą skórę kilka razy dziennie.

W przypadku terapii ogólnej wykorzystuje się doustne środki penicyliny półsyntetycznej, które bezpieczne są zarówno dla małych dzieci jak i kobiet w ciąży. Zastosowanie znajdują również preparaty cefalosporyn, a więc antybiotyki, które podobnie jak penicylina bezpieczne są również dla kobiet w ciąży oraz małych dzieci.

Bibliografia

  1. Padlewska K., Medycyna Estetyczna i Kosmetologia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2019.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław